امید دیگر خاکستری نیست ولی برای خاکستریها می نویسد
می نویسد تا به گفته ی کافکا مرده نباشد
شاید غیر ممکن باشد
شاید مرده باشد
۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۹
مردم خاکستری
۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۶
دیوار دیجیتالی ِ من
اینجا دیوار آجری پشت خونمونه که گاهی می آم روش گرافیتی می کشم
گاهی دوستام رو می آرم و دیوارم رو بهشون نشون می دم
گاهی هم غریبه ای رد می شه تشویقی، نظری فحشی عقده ای چیزی می گذاره می ره
اما اینجا دیوار آجری پشت خونمونه، همسایه ها، دوستان و حتی غریبه ها می دونند اینجا پاتوق منه، نظرات منه
پس مثل گرافیتی کارهای توی خیابون فکرم و احساسام رو بی اجازه و آزاد روی دیوارهای شهر نمی کشم و نمی نویسم
برای خودم می نویسم،
غریبه ها می خوننش
و از ترس آشناها سانسور می کنم
گاهی دلم می خواد دیوار دیجیتالیه پشت خونمون رو رها کنم و برم توی سطح شهر و نصفه شبی بکشم احساس را …
گاهی می ترسم از نامحرمانی که رصد می کنند دیوارها را به دنبال “سوژه” ها و بهانه ها و … عقده ها
اینجا دیوار دیجیتالی من است
اما هنوز می جویم علت وجودش را
علت خلقش را
می پویم صاحبش را
و تامل می کنم بر رسالت این رسانه ی سیاه و سفید که چنین خاکستری شده است.
اینجا دیوار دیجیتالی من است
اما عشق مسیر است، نه مقصد!
وقتی جواب را یافتم، دیوار را پاک سفید خواهم کرد…
۲۹ دی ۱۳۸۴
امید به عنوان یک موجودیت ممتد متغیر
قضیه تغییر صورت وبلاگ را شاید چند ماهی باشد که نصفه رها کردم ولی امشب بالاخره انگیزه ی کافی برای تمام کردنش پیدا شد؛
وبلاگ امید خاکستری یا gray omid تغییر نام و بنابراین تغییر چهره داد تا پایان یک دوره را نمایش دهد و یا برعکس با این تغییر تصمیم به پایان این دوره در خود را داشت!
امید خاکستری به عنوان یک irony و oxymoron (جمع تضادها) گویای تلاش شاعرانه و البته بسیار ضعیف من در نمایش تضادهایم بود. مدتها فکر می کردم به عنوان یک آدم رفتاری پیچیده دارم ولی این چند وقته متوجه شدم که برخلاف این تصور مثل هر کس دیگری در شرایط نسبتا فوق العاده رفتاری قابل پیش بینی، ابتدایی و نا چندان قابل تحسین دارم که برایم بسیار شگفت انگیز و البته روشنگر بود و بنابراین تلاش میکنم این روشنگری را با شجاعت و بدون ترس و خودسانسوری توی این وبلاگ بنویسم تا روزی که این نوشته و حتی وجود این نوشته برای همه فراموش شد برای من و فقط من باقی بماند.(یک جور autobiography spiritual یا self criticism )
ثبت پخته شدن امید به عنوان یک موجودیت ممتد ولی متغیر برای قضاوت آینده ی مخصوصا خودم از دغدغه های همیشگیم بوده است. مدتها پیش واسطه -یا رسانه- ای برای ثبت اختصاصی “تغییرات این موجودیت ممتد متغییر” داشتم اما با از دست رفتن آن رسانه، “وبلاگ” اولین تلاشم برای جایگزینیش بود.که متاسفانه نتوانست هدف ابتدایی خود را ارضاء کند ولی حداقل موقتا و فی الحال جایی برای خود باز کرده است که اگر ارزشی بیشتری نداشته باشد کم ارزشتر نیست.
آهنگ زندگی، در عین آرام پیش رفتنش به سرعت می گذرد و این تضاد مثل همه دیگر تضادها مستلزم نمایشی لطیف و ظریف است که شاید وبلاگ بتواند این رسالت را تا حدودی به انجام رساند. تکه تکه کردن انتخابی لحظات زندگی با ثبت “نجربیات و اثرات”، گذشت زمان را به نویسنده یادآوری می کند. سرعت گذشت زمان نه با اتفاق روزمره که با اتفاقات منحصر به فرد آرام می گردد.
پدیده خودسانسوری و عذاب خود ایجاد آن از ابتدای شروع در وبلاگستان مشهود و مثالهایی زیادی از این دغدغه را می توان دید. فلذا شاید به قول یکی از دوستان با شجاعت از “تجربه ی یک بوسه” نوشتن کار هیچ کدام از ما مردها و زنها ایرانی نباشد که عادت کرده ایم به ماسک هایمان و از آن مثل تقیه به عنوان حفظ “آبرو” دفاع می کنیم.
این نوشته علاوه بر تلاش همیشگیش برای تبین و گسترش ماهیت وجودی وبلاگ هدف بر ثبت افکاری بسیار شخصی بصورت نمایش عمومی آن دارد. این افکار پنهان شده در لایه های کلمات، برخلاف شعر که با گنگ بودنش جاودانه می شود بعد از مدتی به جز برای نویسنده فاقد هرگونه ارزشی خواهد بود. وبلاگ دفترچه خاطره نیست ولی به قول آقای درایدن (John Dryden) شاعر و نویسنده ی انگلیسی میتواند ” تاریخ زندگی یک انسان خاص” باشد.
۱۸ مهر ۱۳۸۳
تکرار تنهایی
وقتی متوجه می شوی که خواننده ای نداری، وقتی می فهمی همه نویسنده شده اند و دیگر نمیخوانند می توانی با خیالی راحت و “بی محدودیت” فقط برای تو گفت
“یک تکه ادبی “چیزی” را به به خواننده خود منتقل می کند” حال آنکه اگر خواننده ای وجود نداشته باشد نباید نگران این بود که آیا نوشته اصلا ارزش ادبی دارد یا خیر … پس چون این نگرانی برطرف شد می توان با خیال راحت در چاه فریاد زد حتی اگر هزاران نفر صدایت را بشنوند …
مدتی روی کاغذ سفید ننوشتم …پس حال باز می نویسیم ،
تا هنگامی که دیگر بار از دستش بدهم
تا وقتی که فکر کردم باز بدستش آوردم نمی نویسیم!