امید خاکستری

“مگر می شود آدم فقط یک بار عاشق بشود، عشق ابدی فقط حرف است، پیش می آید که آدم خیلی خاطر کسی را بخواهد، اما همیشه وقتی آدم فکر می کند که دلش سخت پیش یکی گرفتار است، یک دفعه، یک جایی، می بیند که دلش، ته دلش، برای یکی دیگر هم می لرزد. اگر باوفا باشد، دلش را خفه می کند و تا آخر عمر حسرت آن دل لرزه برایش می ماند. اگر بی وفا باشد، می لغزد و همه ی عمرش عذاب گناه بر دلش می ماند. هیچ کس حکمتش را نمی داند…. حالا با خود آدم است که حسرت را بخواهد یا عذاب گناه را. یکی را باید انتخاب کند؛ فرار ندارد“.

داستان شاهدخت سرزمین ابدیت
اثر دکتر آرش حجازی
انتشارات کاروان، ۱۳۸۲

هنوز کتابشون رو نخوندم و در مورد یک این یک پاراگراف هنوز نظری ندارم ولی به نظرم می آد که با یکجاش مخالفم، نمی دونم با کجاش فقط وقتی که خوندمش می دونم که حالم گرفته شد…