هر که را با خط سبزت سر سودا باشد پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد
من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم داغ سودای توام سر سویدا باشد
تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر کز غمت دیده مردم همه دریا باشد
از بن هر مژهام آب روان است بیا اگرت میل لب جوی و تماشا باشد
چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد
ظل ممدود خم زلف توام بر سر کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد
چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد
این فالی است که در شب یلدای سال هشتاد و هشت برای دخترم نرگس السادات گرفتم
فقط می تونم بگم دمش گرم عجب فالی !
تو امید هستی
و “امید , بذر هویت ملت ماست”
و به ناچار, بذر , سبز هست و سرسبز
و برای جوونه زدن خیلی پستی بلندی پشت سر گذاشتی
و برای قد کشیدن مشقت های بیشتری رو پشت سر خواهی گذاشت
و خدا به جبران این همه سختی گلی به تو هدیه کرده
نرگس سادات
حالا تو بگو بذر سرسبز امید که گل نرگس به دامن داره چه طوری خاکستریه؟
اصلا خاکستری هست؟
نیست.
زیبا بود …
دمش گرم عجب فالی